Wat nu, is de vraag die tijdens de vier ingehouden persconferenties op de tongen van de journalisten brandde. Geert Wilders is bereid om “als een Haas” terug te keren van zijn vakantiebestemming, als Verhagen zich bereid verklaart om in het landsbelang de Driemaal-rechts optie nog eens te overwegen. De achterban van het CDA is toch met vakantie en het is onverminderd warm. Als de Jack Juniors van het CDA de ruk naar rechts zo spinnen dat het lijkt alsof het de enige optie en in het ‘landsbelang’ is, kan die coalitie er wellicht met beperkt ledenverlies voor de christen-democraten komen.

Het pijnpunt zit bij de Hypotheekrenteaftrek, vertelt de NRC ons. Iedereen moet bezuinigen, het is echt nog steeds crisis. Allen villa-bezitters moeten gespaard worden. De ‘hulpbehoevenden’ van onze samenleving – in de ogen van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie.  Dus vecht kapitein Rutte om die buit nog binnen de boot te houden. Alleen hebben zijn onderhandelingspartners aan de linkerzijde (n.b. niet D66 – dat is een hervormistische partij) al eerder hoog van de toren geblazen dat deze crisis ‘de sterkste schouders’ de ‘zwaarste lasten’ moeten dragen en dat de hypotheekrente er daarom aanmoet. Het komt er deze week dus op aan wie de zwakste ruggengraat heeft.

Een makkie, want  drie tegen één zou je zeggen. Ook de hervormisten van D66 willen graag de hypotheekrente te lijf. Gewoon, omdat alles altijd hervormd moet worden. Alleen is deze combinatie wel een drietal dat bijzonder graag wil regeren. En met het pluche in zicht komt dat de ‘rechte rug’ niet ten goede. De PvdA heeft regeringsdrang omdat het pluche enige is waar deze regentenpartij zich op zijn gemak voelt. GroenLinks wil regeren omdat ze het kunnen, zegt Femke, en natuurlijk omdat ze er zin in hebben – zegt hun logo. En D66? Om te hervormen natuurlijk, dat kan immers niet vanuit de kamer.

De VVD heeft minder moeite de rug recht te houden. De partij heeft alleen maar iets te winnen, namelijk de 35% van haar volslagen idiote achterban die nog steeds overweegt om bij de volgende verkiezingen toch op Kamerlid W. te stemmen. Als de conservatieven hun heilige hypotheekrente-aftrek binnenhouden, dan zijn ze klaar voor de komende vier jaar. Wilders terug in de bankjes, zij in het torentje. Als de VVD de andere drie niet overstag krijgt, dan kan Rutte altijd nog een keer wat onderhandelingen over rechts proberen. Desnoods met de PvdA. Op 1 juli 2011 staat er dan een kabinet en heeft Marc zich toch nog echt aan zijn belofte gehouden.

Maar, de bezuinigingen gaan er komen – hoe veel water er ook bij de wijn wordt gedaan. Let wel op, bezuinigingen worden nooit voorgesteld als bezuinigingen. Het Nederlandse politieke jargon wemelt van woorden die hetzelfde zeggen, maar een andere smaak in de mond achterlaten. Ombuigingen en hervormingen bijvoorbeeld. De april-commissies gaven ons heroverwegingen. Die zullen met bakken tegelijkertijd over de burger worden uitgestort. En dat alles omdat het noodzakelijk is voor de concurrentiepositie, arbeidsflexibiliteit en, niet te vergeten, de volgende generatie. Uw bloedeigen kinderen om precies te zijn. Bezuinigen is op zich zelf eigenlijk al een verdekte term. Zeker gezien de schaal waarop ze werden voorgesteld. Dát zijn harde ingrepen die de democratie  reduceren tot een krachteloos en betekenisloos instituut, ten gunste van een ongeremde markt. Hoog op de verlanglijsten voor de bezuinigingsdriftige vrijmarkters staat de financiering van het hoger onderwijs. De voorstellen vliegen over en weer, maar alles komt op één ding neer; kaalslag. Als student ga je meer betalen voor je studie en de overheid gaat minder investeren.  Vanochtend werd er in de Volkskrant opnieuw een voorzet daartoe gegeven. Twee economen pleiten in een ingezonden artikel voor het financieel verzelfstandigen van de Universiteiten. Collegegelden moeten worden vrijgelaten en in overeenstemming gebracht met de werkelijke kosten van de verschillende studies. Dat is natuurlijk goed voor alles en iedereen, van de rijksbegroting tot de individuele student die, zoals een goed consument betaamt, meer waar voor zijn geld zal gaan eisen. Aan alles hebben de heren gedacht, zelfs de minder-vermogende student hoeft zich uiteraard geen zorgen te maken.

Achter het voorstel schuilt de diepgewortelde Paarse bezuinigingsdrift. De overheid gaat toch niet investeren, laat de burger het maar doen. Niet het democratisch collectief, maar het verweesde individu is verantwoordelijk voor de kwaliteit van het onderwijs. De markt moet uitwoekeren over alle facetten van de samenleving. Een student-consument zal als zijn ouders meer betalen voor onderwijs een betere kwaliteit eisen dan wanneer de staat het hoofddeel voor burgers financiert. Als droombeeld presenteerden de economen het bekende Angelsaksisch model, met enkele grote goed gefinancierde Universiteiten in de wereldtop. Universiteiten waar een handvol getalenteerde arbeiderskinderen en verder hordes welgestelde maar gemiddeld-intelligente studenten de contacten en ervaring opdoen die nodig zijn voor het grote succes in de politiek en bedrijfsleven.

Donkere paarse wolken pakken samen, het lijkt te gaan stormen. We moeten er even doorheen zullen de weermannen ons vertellen. Na de regen komt zonneschijn. Hou vast aan wat u hebt, maar stribbel vooral niet tegen. Het is ook niet erg. Het moet, voor uw bloedeigen kinderen, onze concurentiepositie en arbeidflexibilisering.

Uiteindelijk is de doorslaggevende factor voor mij persoonlijk ‘ideologisch’. Kort gezegd, hoe een partij over de gebeurtenissen in de wereld nadenkt en welke oplossing er worden bedacht. De SP is toch de laatste partij is die  een socialistische visie heeft. Niet socialisme als dichtgetimmerd denkkader, maar een open blik op de samenleving waarbij die samenleving in zijn geheel belangrijk is. Samen leven, waarbij niet alleen de kans op succes voor een enkeling als leidraad wordt genomen. Een samenleving die is ingericht door en voor de mens, in alle verschillende vormen.

Verder is de SP een actie organisatie. Dat wat je niet zint, daar doe je wat aan. Het zit niet direct in mijn aard, maar ik heb enorme bewondering voor alle  mensen die ik de afgelopen jaren heb zien praten, bezetten, helpen, bouwen, betogen en nog eens praten. Vaker zonder media-aandacht en lekker weer, dan met. Het is partij die met voelsprieten  in de uithoeken van onze samenleving en die een hand uitsteekt voor de zwaksten. Een organisatie eerst buiten de gemeenteraden en de twee Kamers voor mensen (en dieren) opkomt, alvorens er parlementair mee te koop te lopen.

Verder is het een kritische partij. Alleen de dingen doen die mensen écht ten goede komen. Geen ondemocratische wankele Europese superstaat achterna hollen, geen heilloze geldverslindende missies in Afghanistan, geen AOW-leeftijd verhoging als mensen onder de 64 nog maar nauwelijks aan het werk komen. Niet banken en hypotheken redden en de gewone werkende mens laten creperen. Durven zeggen wat er misgaat in de zorg, in het onderwijs en bij de intergratie – zonder te vervallen in clichés, stemmingmakerij of onnodig duister afgschilderde doemscenario’s.

Tenslotte ben ik niet van vrij links, gezellig links, sociaal liberaal progressivisme of hoe het tegenwoordig bij Groen en PvdEuh allemaal wel niet mag heten. Psuedo-idealisme, dat duurt tot aan de volgende rosé-tje op het volgende zonovergoten terras. Omdat het wel leuk moet blijven zolang men nog een baantje in de culturele sector heeft. Nee, bij links hoort verontwaardiging, boosheid, dat onrechtvaardigheid je werkelijk raakt en aanzet om goed te doen. Het is nog een kunst om daar niet zuur van te worden, maar ik geloof dat het uitstekende humeur van Emile Roemer wel heeft bewezen dat zulks niet het geval hoeft te zijn.

Dus, ik was van plan om 9 juni SP te stemmen.
Nog steeds vol overtuiging.

Alleen krijgt de stemgerechtigde burger van verschillende journalisten van de Nederlandse media, iets heel anders te horen. Nederland kiest op 9 juni een premier. Die man komt voort uit een van de partijen die de grootste zijn geworden in opinie-peilingen. Onduidelijke onderzoeken die gehouden worden onder een select (doch representatief, verzekert men ons) groepje Nederlanders.  Voor de onderbouwing van die keuze, gaat het maar om één ding; welke premier met zijn partij het ‘beste’ om kan gaan met de  economische crisis die de wereld in 2007 overspoelde.

Het deel van het journaille dat aan deze volksverlakkerij meedoet, is wellicht te lui of te dom om het ietwat complexe Nederlandse democratisch stelsel in heldere taal en boeiende televisie weer te geven. De keuze voor premiers-debatten en het lange doorzagen over de vraag of de lijsttrekker voldoende weet over het functioneren van ons monetaire stelsel en hedge-funds, is uiterst schadelijk voor het goed functioneren van ons politieke stelsel. Ook van kreten als “bij deze verkiezingen gaat het alleen maar nog maar over de economie” zou iedere zichzelf respecterende journalist zich ver moeten houden.

Argumenten als, ‘ja maar dat wil de kijker / lezer nou eenmaal’, houden geen stand. De vierde macht heeft naast de zelfgekozen taak tot vermaak, ook de plicht tot het geven van correcte en volledige informatie. Dat behelst een overzicht van de volledige kieslijst, inclusief de nog-niet-gevestigde partijen en hun vermeende kwaliteiten. Maar ook gaat het hier om het stellen van de correcte vragen. Welke kandidaat is in staat om in een periode van vier jaar goede plannen ten uitvoer te laten brengen door een groep ministers? Burgers dienen daarbij gewezen te worden op het feit dat bij een overschot aan stemmen op één kandidaat, deze kandidaat deel uitmaakt van een partij met kandidaten met dezelfde plannen en dat die dan met hem in de kamer komen.

De plannen van die kandidaten moeten gaan over het geheel van de maatschappij, de Nederlandse economische positie onze welvaart – maar ook: openbare orde, gezondheidszorg, buitenlands beleid, cultuur, leefomgeving, en, ondanks dat de VVD beweert dat de overheid er niet voor kan zorgen, over het met dit alles samenhangende geluk of welzijn. De overheid zorg namelijk voor de zaken die in het algemeen belang zijn, en welzijn, is een algemeen belang. Factoren die het welzijn van burgers in de weg staan zijn, een slechte fysieke gezondheid, stress door een (vermeend) gebrek aan middelen om te overleven, sociale uitsluiting en (wederom mogelijk vermeende) onveiligheid, die factoren dienen te zo goed als het kan te worden geminimaliseerd.

We kiezen dus niet alleen die beste bezuinger van Nederland. De schulden die zijn gemaakt om de banken en het Europese mega-project te redden en ja, moeten worden afbetaald – zo werkt het systeem nou eenmaal. Maar dat hoeft niet per sé de ochtend van 10 juli te beginnen, en klaar te zijn in september 2014. Dat kan niet eens. Als het ophoesten van de daarvoor benodigde gelden ten koste zou gaan van de Nederlandse maatschappij in zijn geheel, van de dingen die waardevol zijn voor het welzijn, is bezuinigen een uiterst onverstandige keuze. Het zou in ons belang kunnen zijn om met bepaalde zaken even te wachten.

Beste stemgerechtigde, als u dit leest; laat u niet van de wijs brengen door wat u in een kort uurtje wordt voorgeschoteld op televisie. Sluit uw oren voor soundbites en vertrouw niet alleen op de vrolijke uitstraling van een enkeling aan de tafel van u favoriete praatprogramma. Denk lang na voordat u kiest, ga na welke dingen u gedaan zou willen zien de komende vier jaar. Besef daarbij dat u niet een persoonsvertegenwoordiger kiest, iemand die doet wat goed voor u is, maar een volksvertegenwoordiger. Een vrouw of man, oud of jong, hier geboren of  ooit naar hier gekomen, die in Den Haag doet wat goed is voor ons allemaal. Voor onze welvaart, maar zeker ook, voor ons welzijn.