Vandaag werd me de vraag gesteld waarom ik eigenlijk SP stem. Een onverwachte vraag voor iemand die de afgelopen jaren een aanzienlijk deel van zijn vrije tijd aan deze politieke club heeft besteed. Het leek inmiddels al een tijdje gewoon het beste. Natuurlijk denk ik regelmatig wel over bepaalde zaken na, maar op een gegeven moment wordt een partijkeuze ook in belangrijke mate loyaliteit en verbondenheid. Toch lijkt het me een goede vraag om maar eens voor mezelf opnieuw te beantwoorden.

Uiteindelijk is de doorslaggevende factor voor mij persoonlijk ‘ideologisch’. Kort gezegd, hoe een partij over de gebeurtenissen in de wereld nadenkt en welke oplossing er worden bedacht. De SP is toch de laatste partij is die  een socialistische visie heeft. Niet socialisme als dichtgetimmerd denkkader, maar een open blik op de samenleving waarbij die samenleving in zijn geheel belangrijk is. Samen leven, waarbij niet alleen de kans op succes voor een enkeling als leidraad wordt genomen. Een samenleving die is ingericht door en voor de mens, in alle verschillende vormen.

Verder is de SP een actie organisatie. Dat wat je niet zint, daar doe je wat aan. Het zit niet direct in mijn aard, maar ik heb enorme bewondering voor alle  mensen die ik de afgelopen jaren heb zien praten, bezetten, helpen, bouwen, betogen en nog eens praten. Vaker zonder media-aandacht en lekker weer, dan met. Het is partij die met voelsprieten  in de uithoeken van onze samenleving en die een hand uitsteekt voor de zwaksten. Een organisatie eerst buiten de gemeenteraden en de twee Kamers voor mensen (en dieren) opkomt, alvorens er parlementair mee te koop te lopen.

Verder is het een kritische partij. Alleen de dingen doen die mensen écht ten goede komen. Geen ondemocratische wankele Europese superstaat achterna hollen, geen heilloze geldverslindende missies in Afghanistan, geen AOW-leeftijd verhoging als mensen onder de 64 nog maar nauwelijks aan het werk komen. Niet banken en hypotheken redden en de gewone werkende mens laten creperen. Durven zeggen wat er misgaat in de zorg, in het onderwijs en bij de intergratie – zonder te vervallen in clichés, stemmingmakerij of onnodig duister afgschilderde doemscenario’s.

Tenslotte ben ik niet van vrij links, gezellig links, sociaal liberaal progressivisme of hoe het tegenwoordig bij Groen en PvdEuh allemaal wel niet mag heten. Psuedo-idealisme, dat duurt tot aan de volgende rosé-tje op het volgende zonovergoten terras. Omdat het wel leuk moet blijven zolang men nog een baantje in de culturele sector heeft. Nee, bij links hoort verontwaardiging, boosheid, dat onrechtvaardigheid je werkelijk raakt en aanzet om goed te doen. Het is nog een kunst om daar niet zuur van te worden, maar ik geloof dat het uitstekende humeur van Emile Roemer wel heeft bewezen dat zulks niet het geval hoeft te zijn.

Dus, ik was van plan om 9 juni SP te stemmen.
Nog steeds vol overtuiging.