De nieuwe SP voorman Emile Roemer riep in zijn eerste toespraak voor de partijraad, de eveneens kakelverse voorman van de PvdA op tot een ‘zo progressief mogelijke samenwerking’. Een samenwerking waar Cohen wel iets in zag. Onmiddellijk klonk er gemor vanuit de hoek van de harde-kern progressieven. De SP is helemaal niet zo progressief. Er zijn in hun ogen maar drie progressieve partijen, GroenLinks, D66 en de PvdA. De socialisten horen daar niet bij. Die hebben het namelijk nooit over arbeidsmarkt-flexibilisering, leefvorm-onafhankelijke lastenverdeling en toekomstgericht duurzaam-investeren.

Dit soort progressivo’s houdt, zeer conservatief, vast aan de illusie dat progressie enkel tot stand komt door de samenleving in een permanente staat van verandering te manoeuvreren. Daarbij richten ze het progressieve beleid vooral op een relatief kleine mediagenieke elite. Hippe internationaal-georiënteerde studenten, creatieve ondernemers en milieubewuste young urban professionals. Zeker geen onbelangrijke mensen in deze samenleving. Maar ook mensen die allemaal graag door die zelfde samenleving met rust willen worden gelaten.

Ze zien zichzelf en hun levensstijl iets te graag op de voorgrond. Daarbij vergeten ze dat er ook mensen zijn die geen baat hebben bij permanente verandering. Vaak zijn dat hele gewone mensen. De zesjes-student, mensen die in coverbandjes spelen, administratief personeel in grote kantoortuinen, schoonmakers, leraren, vrouwen en mannen die besluiten voor de kinderen te zorgen. Het is belangrijk dat ‘progressieven’ bij hun grenzeloze ambitie ook rekening houden met die gewone mensen.

Rekening houden met deze mensen betekent in eerste plaats zekerheid bieden. Zekerheid is de basis in moeilijke tijden waarin er per Nederlander duizenden euro’s bezuinigd moeten worden. We moeten vooruit als land – niemand die dat tegenspreekt. Dat betekent alleen niet dat we alle steunpilaren onder onze samenleving moeten uittrekken, onder het mom van arbeidsmarktflexibilisering. Het betekent niet dat we het gaan faciliteren dat een ‘elite’ met zevenmijlslaarzen vooruit kan snellen, terwijl langs de weg steeds vele mensen achterblijven.

Progressie is een mooi streven, maar het moet wel voorzichtig, of zelfs conservatief benaderd worden. In de drang tot vernieuwing moeten we niet vergeten dat sommige zaken het waard zijn om bewaard te worden.