(bron: EIA.gov)

We zitten niet in Afghanistan voor de belangen voor de Afghaanse bevolking. Natuurlijk willen militairen graag geloven dat ze dat wél doen. Dat is het best te rijmen met het mythische zelfbeeld van het Nederlandse leger. Bij de oprichting van het instrument heeft het de taak gekregen om burgers te beschermen, tegen de kwade bedoelingen van vijandelijke legers en doorbrekende dijken. Er zullen maar weinig soldaten zijn die vol overtuiging, voor een karig salaris, hun leven in de waagschaal stellen voor naar meer invloed dorstende politici en  voor de winsten van de energie-industrie.

De humanitaire taak van Operation Enduring Freedom is maar een flinterdunne façade. Eerst ging het om het beschermen van Nederlandse burgers tegen de terroristen van Al-Qaida. Toen zij verdwenen bleken ging het om het beschermen van de Afghaanse burgers tegen de terreur van de Taliban. Maar hoe je het wendt of keert, Nederlandse troepen bezetten een vreemd land. Dat vinden niet alle burgers heel erg, maar dat vonden ook niet alle Nederlanders toen Duitsland hier enkele jaren de dienst uitmaakte. We moeten dan ook niet weg omdat het de wil is van de burgers daar. Het gaat er om dat we dit niet mógen doen, omdat we het niet vol kunnen houden.

Vroeg of laat moeten we weg uit Afghanistan. Er blijft dan gegarandeerd een machtsvacuüm achter en dan treden er nieuwe mechanismen in werking. Het zwakke, corrupte regime, dat we in het land uit de klei hebben getrokken zal onder druk van regionale en interne belangenstrijd totaal veranderen of omvergeworpen worden. Het is regime zwak omdat we denke het democratisch te kunnen legitimeren in een land dat overheerst wordt door traditionele dorp- en clan-systemen. Autoritair leiderschap gebaseerd op traditionele structuren zou het voor de stabiliteit en veiligheid beter doen. Net als in Nederland 1815. Dat durven we alleen niet, omdat het niet te rijmen is met onze humanitaire mythe.

We zitten (vast nog even / nog even vast) in Afghanistan, voor de belangen van een verwaande elite. Zij offeren jonge levens – ook de levens van niet getroffen militairen. En waarvoor? Voor CDA-ers die willen dat Nederland internationaal mee mag spelen. Ze willen laten zien dat er op hun bestuurskwaliteiten gerekend kan worden, voor een baantje binnen de NAVO of binnen de EU. De militaire top wil blijven omdat thuis zitten maar een stoffige aangelegenheid is. Een beetje met klappertjes trainingen doen op de Veluwe is niets vergelijken bij het droppen van 500kg JDAM’s op uit modder opgetrokken quala’s gevuld met Taliban en/of vrouwen en kinderen. Grote industriëlen zien graag de geplande pijplijnen in veilige betrouwbare handen. En zodra dat geregeld is mogen we weg – op naar een nieuw avontuur.