Lekker rijk tussen de negers. Zou dat de advertentie-slogan zijn van het bedrijf dat in Mozambique een rust-oord voor de super-rijken aanlegt?
Ik doel op het vakantiepark waar meneer van Amsberg, bij het grote publiek bekend als de Prins van Oranje, één à twee dikke villa’s heeft aangeschaft. Het vakantiepark waar hij samen met andere volkomen onschuldige Nazi kleinkinderen een gezellige tijd kan beleven. Waar die anderen overigen niet zo blij mee zijn.

Natuurlijk is het een privé aangelegenheid waar onze toekomstige monarch het geld besteedt dat hij ieder jaar van ons laat afnemen. Waar bemoeit iedereen zich toch mee? Zijne koninklijke majesteit wil graag in alle rust genieten van die welverdiende centjes. Zijn verzamelde rijkdom is natuurlijk pas echt goed tastbaar wanneer het contrast met de omliggende omgeving net even wat scherper is. En voor een sterk contrast tussen arm en rijk moet je niet in het walgelijk egalitaire Nederland zijn.

Voor de heer van Amsberg is het natuurlijk onmogelijk zich vorstelijk rijk te voelen te midden van alle welvaart in de Hollandse drassige polder. Praktisch iedere horige heeft er een werkende auto, gaat in zekere mate beschaafd gekleed en zelfs de bijstandstrekkers zijn nog te dik. Hoe kun je daar nou echt de koning zijn? Nee, kom dan eens kijken in Mozambique, daar voelt een vorst zich tenminste nog ouderwets feodaal. Net als in de goede oude tijd, 20% van het gepeupel werkzaam op het land – en 70% van hen in lompen en keihard onder de armoedegrens.

De armen hebben er zelfs een kleurtje! I-de-aal, dan kun je op meters afstand zien of iemand de poorten van de gated-community door mag. Scheelt vast weer in de kosten voor de bewaking. En, als Max zich na enkele dagen zonnebaden gaat vervelen kan ze in een jeep door het land rijden en her en der microkredieten uit het raam kieperen. Wim-Lex zelf kan wellicht nog wat oefenen met watermanagement. Zo herbeleven ze het oud koloniaal sentiment waar Europese vorsten vroeger zo dol op waren. Dag negers!

Als je het allemaal zo bekijkt snap je waarom meneer van Amsberg zich zo heeft vastgebeten in het Mozambiqaanse vastgoed-project. Zijn liefde voor Afrika heet zich vermengd met de behoefte om zich eindelijk echt welvarend voelen.
De bries van de zilte zee en de geuren van de Afrikaanse oostkust in zijn vorstelijke neus. Met de wetenschap dat er op een steenworp afstand mensen elke dag ploeteren op het land, om niet dood te gaan van de honger, voelt onze vorst zich er over enkele maanden vast de Koning te rijk.