De grondwet is afgewezen, nog niet dood, maar groot Europa ligt in coma. Pogingen tot het laten ontwaken zijn tot op heden zinloos. Twee vitale organen lijken niet of slecht te functioneren. Ik heb dit op mijn geweten, ik ben één van die miljoenen Europeanen die het levenswerk van zijn voorvaderen teniet heeft gedaan.

Ik heb Europa over het randje van de afgrond geduwd.

Waarom toch? Als ik de spin van Europa-gezind Nederland zou geloven, snapte ik het allemaal niet. Ik was tegen de Euro, bang voor één of meerdere tsunami’s van buitenlanders -Turken, Polen- ik ben volgens hen conservatief en chauvinistisch. Uit angst en onwetendheid stemde ik tegen. Domme, domme kiezer die ik ben.
Om eerlijk te zijn zit hier een kern van waarheid in.

In de lente van 2005 kwam er tot mijn grote schrik een enorm gevaarte op me af. Vijfhonderd pagina’s aan gebundelde wetten regels en afspraken. Een bundeling die de ‘hoge heren’ in Brussel de imposante titel “Europese Grondwet” hadden gegeven. Aan mij de vraag of ik hier voor of tegen was.

Die vraag verwarde mij. In de diverse bijsluiters bij deze Grondwet stond in dat Europa democratischer kon worden, beter georganiseerd en sterker verbonden. Ook stond er in dat marktwerking dieper verankerd werd in onze Europese samenleving, de basis voor een Europees leger zou worden gelegd en mijn democratisch gekozen overheid zou minder over mij te zeggen krijgen en Brussel meer. Over het eerste was ik flink tevreden, over die sterkere marktwerking en dat Europese leger iets minder.

Vervolgens werd mij verteld dat ik helemaal niet over een grondwet ging stemmen maar over een grondwettelijk verdrag (wat blijkbaar iets heel anders was) en dat als ik op het knopje TEGEN zou drukken het toch niet zoveel zou uitmaken omdat het ging over een bundeling van afspraken die allang gemaakt waren.
Ook werd mij verteld dat als ik op het knopje TEGEN zou drukken dat de lichten uit zouden gaan en Europa in een peilloos diepe afgrond zou storten.

Ik wist het niet meer. Verward bladerde ik op 1 juni 2005 de ‘bijsluiters’ nog eens even door. Zoveel voors en tegens, zoveel mogelijkheden en addertjes onder het gras. Europa kon alle kanten op. Dus toen rees bij mij de vraag of ik wilde dat Europa alle kanten op kon en of ik EUropa mijn toekomst toevertrouwde.

Met die twijfel in mijn hoofd, een verfrommelde bijsluiter in mijn achterzak en mijn kies-kaart in de hand sjokte ik naar de stembus. Vertrouw ik Europa? Wie is Europa? Denkt Europa ook aan mij? Bevielen de vorige beslissingen van Europa? De vragen verwarden mij verder en verder… ik had geen idee of ik de groep mensen die mij een grondwettelijk verdrag voorhield vertrouwde en wat er zou gebeuren als dat ding, de grondwet, werd aangenomen.

Ik groette de vier mensen achter de tafeltjes, leverde mijn kies-kaart in en liep naar de stemmachine. Vertrouwde ik de organisatie achter de grondwet? Nee. Vertrouwde ik de mensen die mij vertelden dat de grondwet een goed idee was? Nee. Mijn vertrouwen lag bij de mensen die vraagtekens zetten bij de grondwet. Na een korte aarzeling landde mijn wijsvinger op het witte vakje… waar in kleine lettertjes stond: TEGEN.

Vaarwel grondwet.

Sorry voorvaderen.