Amper een uur na de publicatie van het vorige bericht over de komende regering stierf het nog ongeboren Paars-Groen (zoals Halsema het zo graag had willen gaan noemen) een stille en vooral eerloze dood. De vermoeide gezichten van Cohen, Pechtold en Halsema gaven aan dat er tot het uiterste was gegaan om dit Frankenstein-verbond tot leven te wekken. Rutte kwam van alle onderhandelaars  nog het meest fit over, maar hij bekleedde de afgelopen dagen dan ook  de meest comfortabele positie.

Wat nu, is de vraag die tijdens de vier ingehouden persconferenties op de tongen van de journalisten brandde. Geert Wilders is bereid om “als een Haas” terug te keren van zijn vakantiebestemming, als Verhagen zich bereid verklaart om in het landsbelang de Driemaal-rechts optie nog eens te overwegen. De achterban van het CDA is toch met vakantie en het is onverminderd warm. Als de Jack Juniors van het CDA de ruk naar rechts zo spinnen dat het lijkt alsof het de enige optie en in het ‘landsbelang’ is, kan die coalitie er wellicht met beperkt ledenverlies voor de christen-democraten komen.

Zijn de Paars+ onderhandelaars er al uit? Nee. Kan iemand dat wat schelen? Ook niet, het is zomer en gruwelijk warm. De paarse toekomstige regenten-bende verschanst zich nog steeds buiten het zicht van de cameraploegen, ergens in een aan het binnenhof grenzend kamertje. De mensen-van-de-media proberen de wegduttende nieuws-junkies nog een beetje bij de les te houden. Ogen open en oren gespitst. Deze week wordt het spannend. Heel erg spannend. Geloof ons, blijf kijken. Anders staat Ferry Mingele er ook maar voor Jan lul.

Het pijnpunt zit bij de Hypotheekrenteaftrek, vertelt de NRC ons. Iedereen moet bezuinigen, het is echt nog steeds crisis. Allen villa-bezitters moeten gespaard worden. De ‘hulpbehoevenden’ van onze samenleving – in de ogen van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie.  Dus vecht kapitein Rutte om die buit nog binnen de boot te houden. Alleen hebben zijn onderhandelingspartners aan de linkerzijde (n.b. niet D66 – dat is een hervormistische partij) al eerder hoog van de toren geblazen dat deze crisis ‘de sterkste schouders’ de ‘zwaarste lasten’ moeten dragen en dat de hypotheekrente er daarom aanmoet. Het komt er deze week dus op aan wie de zwakste ruggengraat heeft.

[lees verder...]

Donkere wolken pakken samen aan de horizon. Het kabinet Rutte-één, Paars-plus of hoe het nieuwe kabinet binnenkort ook gedoopt zal worden, belooft vooreerst een nieuwe aanval op de publieke sector. Weet u nog? Dat wat voor ons allemaal belangrijk is. Daar gaan ze bezuinigingen, ombuigen en hervormen. Wat er op het moment aan hoofdlijnen vastgelegd wordt door de informateur en de verzamelde fractievoorzitters is nog onduidelijk. Vrees voor het ergste, dan kan het enkel meevallen. Werkgroepen van (oud) top-ambtenaren verklaarden zich in april bereid om fors in de begroting te snijden. Eigen vlees noemen ze dat, maar dat is het niet.Van die waanzin zal waarschijnlijk slechts een verwaterde versie overblijven. Vooruit, één hoeraatje voor het meerpartijenstelsel.

Maar, de bezuinigingen gaan er komen – hoe veel water er ook bij de wijn wordt gedaan. Let wel op, bezuinigingen worden nooit voorgesteld als bezuinigingen. Het Nederlandse politieke jargon wemelt van woorden die hetzelfde zeggen, maar een andere smaak in de mond achterlaten. Ombuigingen en hervormingen bijvoorbeeld. De april-commissies gaven ons heroverwegingen. Die zullen met bakken tegelijkertijd over de burger worden uitgestort. En dat alles omdat het noodzakelijk is voor de concurrentiepositie, arbeidsflexibiliteit en, niet te vergeten, de volgende generatie. Uw bloedeigen kinderen om precies te zijn. Bezuinigen is op zich zelf eigenlijk al een verdekte term. Zeker gezien de schaal waarop ze werden voorgesteld. Dát zijn harde ingrepen die de democratie  reduceren tot een krachteloos en betekenisloos instituut, ten gunste van een ongeremde markt. [lees verder...]

Vandaag werd me de vraag gesteld waarom ik eigenlijk SP stem. Een onverwachte vraag voor iemand die de afgelopen jaren een aanzienlijk deel van zijn vrije tijd aan deze politieke club heeft besteed. Het leek inmiddels al een tijdje gewoon het beste. Natuurlijk denk ik regelmatig wel over bepaalde zaken na, maar op een gegeven moment wordt een partijkeuze ook in belangrijke mate loyaliteit en verbondenheid. Toch lijkt het me een goede vraag om maar eens voor mezelf opnieuw te beantwoorden.

Uiteindelijk is de doorslaggevende factor voor mij persoonlijk ‘ideologisch’. Kort gezegd, hoe een partij over de gebeurtenissen in de wereld nadenkt en welke oplossing er worden bedacht. De SP is toch de laatste partij is die  een socialistische visie heeft. Niet socialisme als dichtgetimmerd denkkader, maar een open blik op de samenleving waarbij die samenleving in zijn geheel belangrijk is. Samen leven, waarbij niet alleen de kans op succes voor een enkeling als leidraad wordt genomen. Een samenleving die is ingericht door en voor de mens, in alle verschillende vormen.

[lees verder...]

Met de verkiezingen in aantocht wordt de Nederlandse bevolking om een oordeel gevraagd. Achttien politieke partijen hebben hun kandidatenlijsten afgeleverd bij de kiescommissie, elk met om en nabij de vijfentwintig mannen en vrouwen. Van die bijna vijfhonderd kandidaten kiest iedere Nederlandse burger er ééntje, waarvan hij of zij vindt dat die de Tweede Kamer in mag. Daar moet die kandidaat vervolgens een regering gaan formeren, controleren en gaan helpen bij de ontwikkeling van wetgeving.

Alleen krijgt de stemgerechtigde burger van verschillende journalisten van de Nederlandse media, iets heel anders te horen. Nederland kiest op 9 juni een premier. Die man komt voort uit een van de partijen die de grootste zijn geworden in opinie-peilingen. Onduidelijke onderzoeken die gehouden worden onder een select (doch representatief, verzekert men ons) groepje Nederlanders.  Voor de onderbouwing van die keuze, gaat het maar om één ding; welke premier met zijn partij het ‘beste’ om kan gaan met de  economische crisis die de wereld in 2007 overspoelde.

[lees verder...]